Julie's blog

De training, deel 2

2010-09-09T20:25:00.000+02:00

Een hond, elke hond, is een opportunist. Dat wil zeggen dat hij alleen dat doet, wat hem iets oplevert. Ik weet dat dit voor veel mensen een klap in het gezicht is. Maar het is waar. Persoonlijk geloof ik ook niet in de zogenaamde 'will-to-please' zoals vaak wordt beweerd. Vooral retriever-rassen zouden over dit uitzonderlijke gen beschikken. Ik hou het maar op de 'will-to-please-himself' ook wel 'will-to-eat' genoemd.

Julie vormt hierop geen uitzondering. Ik ben leuk. Dat staat als een paal boven water. Waarom? Omdat ik lekkers bij me heb, aandacht geef en altijd bereid ben een knuffel uit te delen. Maar andere mensen zijn ook leuk. Immers, als pup krijg je van iedereen aandacht. Iedereen vind je schattig, koddig, lief, aaibaar, een ijsbeertje, Knut en noem maar op. Dus je leert als pup erg snel dat andere mensen ook leuk zijn. Zij geven graag aandacht, zijn meestal bereid een knuffel uit te delen en als je echt geluk hebt, krijg je ook nog lekkers van ze. Dus waarom zou je bij je baas blijven als je de beloning ook elders kunt krijgen en op de koop toe ook nog bij je baasje. Je bent wel een hele domme hond als je daar geen gebruik van maakt. En het is heus niet dat Julie zo slim is of - zoals ik nogal eens hoor - "Ja, de Pyr is erg uitgekookt". Julie is een hond en dus eet ze van zoveel mogelijk walletjes.

Moraal van dit verhaal: Julie let op mij. Goed. Bij vlagen heel goed zelfs. Behalve..... nou vul zelf maar in.

Wij zijn twee vrienden.... jij en ik

2010-08-29T12:16:00.001+02:00

De training, deel 1

2010-08-26T21:57:00.001+02:00

Dit is Julie nu. Julie is een geweldige hond en dat zeg ik niet met een roze bril op en ook niet omdat het mijn hond is maar ik zeg dat omdat het zo is. Ik heb al best veel pupjes ontmoet in mijn leven maar je kunt je geen lekkerder hond wensen dan deze. Behalve als je houdt van een net opgeruimd huis en allergisch bent voor vieze modderpoten. Dan is Julie een ramp. Maar voor mij is ze perfect.

Ze kent inmiddels zeven handgebaren en luistert erg goed. Even op een rijtje:

Oké-teken (met duim en wijsvinger een O maken) = goed zo, braaf
Wijsvinger opsteken = let op
Armen gespreid = hier komen
Handbeweging omhoog = zitten
Handbeweging omlaag = liggen
Hand opsteken/stopteken = blijf
Hand op zijkant bovenbeen = volgen

Voorwaarde voor dit alles is dat zij oogcontact maakt. En dat doet ze. Vaak. Ik heb haar geleerd dat het oké-teken betekent dat ze een voertje krijgt. Voor wie bekend is met hondentraining is dit vergelijkbaar met clickertraining: de hond wordt geconditioneerd op een aanvankelijk neutrale prikkel die een waarde gaat krijgen, namelijk het ontvangen van een beloning. Deze training is ontwikkeld door Karen Pryor voor het trainen van dolfijnen en wordt over de hele wereld toegepast.

Zes weken geleden zijn we begonnen met het aanleren van het handgebaar, dus het gebaar maken waarna direct een voertje volgt. Het duurde even voordat ze dat door had. Snel daarna zijn we begonnen met het belonen van aandacht. Het maakt dan dus niet uit wat ze op dat moment doet: zitten, liggen, lopen, staan. Als ze maar aandacht heeft. Aandacht betekent oogcontact, letterlijk. Het is mooi hiermee vroeg te beginnen omdat hele jonge honden makkelijk oogcontact maken; oudere honden vinden dit moeilijker. Toen Julie begreep waarvoor zij een beloning kreeg, ben ik gedrag gaan vragen voor de beloning. Ik ben begonnen met zitten. Dit is een makkelijk commando omdat een hond vaak uit zichzelf vaak gaat zitten. Ik heb gewacht tot ze ging zitten, heb het gebaar voor zitten (nummer 4) gegeven, gevolgd door handgebaar 1 waarna dus altijd een voertje volgt. En geloof me, dit werkt razendsnel.

Tot zover deel 1 van de training van Julie. Binnenkort deel 2.

Julie 14 weken - een lekker ding!

2010-08-07T18:12:00.004+02:00

Gisteren was Julie exact 14 weken oud dus ik vond het weer tijd voor nieuwe foto's. Toen ze 9 weken was zag ze eruit als een ijsbeertje en nu lijkt ze meer op een schaap met die plukken op haar koppie ... Best lastig overigens zo in je eentje met een pup maar het is gelukt. Ik heb een wit laken over de tuinbank gelegd en haar laten liggen. Dat ging uitstekend; ze bleef keurig liggen tot ze een voertje kreeg. Knappe meid!

Afgelopen week ben ik weer aan het werk gegaan. Dat zal toch moeten omdat we graag allemaal willen blijven eten. Julie moet dan 4,5 uur alleen zijn van maandag tot en met donderdag. Rover en Annak zijn er dan natuurlijk ook bij maar zonder mij. Dat loopt nog niet helemaal gesmeerd. Volgens de buren begint ze na 2,5 uur te piepen en te blaffen. Daarna is ze een tijdje stil en dan begint ze weer. Tot nu toe lag ze te slapen als ik thuis kwam dus helemaal overstuur lijkt ze niet te zijn. De honden zijn altijd buiten als ik weg ben maar kunnen uiteraard schuilen tegen regen en zon. Julie vindt het buiten heerlijk; ze is de hele dag buiten als ze de kans krijgt. Ook regen deert haar niet want ze gaat vrolijk liggen graven in de stromende regen. Haar favoriete plekje is dan ook de zelf gegraven kuil onder de conifeer. Ik moet dus nu een plan bedenken hoe dit volgende week op te lossen want ondanks het zorgvuldige opbouwen is tot nu toe 2,5 uur het maximum voor haar. Geen punt, daar komen we ook wel weer uit!

Julie en Norah

2010-08-01T10:17:00.000+02:00

Gisteren waren we bij Norah. Norah is een dove Dalamtische hond en toen ik hoorde dat Norah zo goed luistert (lees: kijkt) besloot ik naar Houten af te reizen. Wij werden hartelijk ontvangen door Hetty en haar man en Norah en Julie konden het direct goed met elkaar vinden.

Julie was zo vrij dat zo onmiddellijk een duik in de vijver nam, nadat ze binnen een plas had gedaan. Jawel, ze heeft haar visitekaartje afgegeven hoor!

Daarna zijn we gaan wandelen. Norah loopt los. Overal en altijd. Zelf vind ik dat toch nog een beetje eng omdat je dan geen enkele controle over het gedrag hebt. En omdat Julie nog veel moet leren, ofschoon ze erg veel naar mij kijkt en goed oplet, houd ik er nog een lange lijn aan die gewoon over de grond sleept. Ik houd deze niet vast behalve op punten waar ik het nodig vind zoals het fietspad waar we parallel aan liepen. Aangekomen op het veld heb ik Julie los gedaan en dat ging uitstekend. Ze kijkt veel, komt regelmatig een voertje halen en ik was onder de indruk van de manier waarop Hetty met Norah omgaat: duidelijk, resoluut maar zonder druk. En Norah is natuurlijk stout zoals elke hond: ze luistert soms ook niet bijvoorbeeld als ze een stok heeft waarvan Hetty vindt dat ze die los moet laten.

Ofschoon ik natuurlijk toch best wel goed bezig ben - ik weet immers wel iets van honden opvoeden en trainen - heb ik toch een paar goeie tips gekregen. Verder hebben Norah en Julie heerlijk gespeeld.

We waren de straat nog niet uit of Julie was in dromenland; het was een inspirerende middag en we hebben ervan genoten. Dank je Hetty!

Wat een week!

2010-07-26T15:07:00.004+02:00

Nou we hebben een drukke week achter de rug.

Dinsdag kwamen Sander, Ilona en Juul op bezoek. Goed voor zowel Juul van nog geen jaar als voor Julie natuurlijk. Julie was heel lief en heeft heel zachtjes gedaan, geen tandjes alleen maar likken:

Op donderdag zijn we naar Vivian en Lara in Moordrecht geweest. Nou dat was ook dikke pret natuurlijk. Lara is een Spaans meisje van 9 weken en dat was een groot feest! Julie heeft de sloot ontdekt en zwom gelijk alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ik vond het toch niet zo'n goed plan want als ze de sloot over zou zwemmen, kon ik er zelf waarschijnlijk in. Jammer voor Julie dat ze dus vanaf dat moment aan de lange lijn moest. Maakte niet uit: ze hebben gespeeld tot ze er - letterlijk - bij neervielen.

Daarna nog op bezoek geweest bij Fred, Renée, Sam (Berner Sennenhond x Rottweiler) en Izzy (blonde Flatcoated Retriever). Sam is een geweldige hond, heel rustig en voorzichtig naar Julie, Izzy was erg druk en wat opdringerig en Julie was ontzettend moe van het spelen dus viel eigenlijk als een blok in slaap onder de tafel.

Vrijdag was het weer tijd voor de dierenarts. We zijn bij Tannetje Koning geweest. Omdat ik zo minimaal mogelijk wil vaccineren, heb ik haar laten titeren. Dat houdt in dat er gekeken wordt naar de antilichamen die (nog) aanwezig zijn in het bloed zodat je weet of en wat je nog moet laten inenten. De vaccinaties waren goed aangeslagen dus we gaan over vier weken alleen voor de Ziekte van Weil (leptospirose) en over een jaar de complete cocktail. Dan is Julie beschermd voor de rest van haar leven.

Zaterdag was het ook wel weer spannend. Eerst 's morgens puppyles (de laatste want ik vind het mooi geweest). Julie en ik waren net in de tuin aan het werk toen spontaan Adri langs kwam met een cadeautje voor de pup: een heuse aqua coolkeeper om lekker koel te blijven in de warmte. 's Avonds kwamen Ruud, Peter en Nico barbecuen en klaverjassen. Julie was haar rustige zelf. De barbecue werd even besnuffeld maar niet interessant bevonden en ze heeft zich kostelijk vermaakt met het verscheuren van het cadeaupapier waar mijn cadeautje in zat.

En toen was de week alweer om. Julie is nu 12 weken en het gaat nog steeds goed. Ze wordt wat terughoudender naar nieuwe prikkels en dat is geheel volgens de natuur. In het bos let ze goed op en weet precies wanneer ze lekkers krijgt. Ze weegt nu 12,3 kilo en krijgt 850 gram per dag te eten. Ze zit goed in haar velletje maar heeft geen grammetje te veel vet. Ik vind haar mooi en houd haar ook lekker zo.

Nieuw menu (niet voor gevoelige magen!)

2010-07-19T08:43:00.001+02:00

Vanmorgen weer een weegmomentje en daarbij de aanpassing - indien nodig - van het menu.

Leeftijd: 11 weken
Gewicht: 10,9 kilo = 1,4 kilo groei in een week
Voeding: 850 gram p/dag = 5,95 kilo p/week = 7,8% van haar lichaamsgewicht
Verhoudingen: 45% vleesbot (is 50% bot, 50% vlees), 25% spiervlees, 10% orgaan (hart, lever, nier), 10% pens, 10% groentenmix

Gisteren is de zalmstreng in het menu vervangen door zalmkop. Ik wist niet zeker of ze het al aankon maar ze heeft hem keurig, rustig opgegeten en niets laten liggen. Zoals een ware carnivoor dus!

Julie 11 weken

2010-07-16T13:44:00.023+02:00

Vandaag is Julie 11 weken. Dat hebben we natuurlijk groots gevierd met een enorm stuk gedroogde long. Een hele tractatie!

Ze slaapt nog altijd naast mijn bed maar ik vind haar wel erg zwaar worden om nu steeds naar beneden en weer naar boven te tillen. Omdat ze nog altijd niet in de bench/puppyren kan (behalve die naast mijn bed staat) ga ik vannacht proberen haar beneden te laten slapen. Ze heeft al een favoriete mand, dezelfde als Rover en ze liggen dan vaak naast elkaar in hun eigen mand. Als ik daar de puppyren - ruim - omheen zet, dan wil ze dat misschien wel zeker als Rover het ook doet.

Rover is haar grote voorbeeld, haar idool, haar alles. Ze speelt met hem als het haar uitkomt en hij doet altijd mee, ze graven samen in de tuin en Rover leert haar hoe ze wortels moet lostrekken. Ze gaat altijd bij hem in de buurt liggen maar durft nog niet tegen hem aan te kruipen; dat is een kwestie van tijd.

Annak is een maatje te groot voor haar. Hoewel hij steeds toleranter wordt, mag ze nog altijd niet veel bij hem. Ja, ze mag hem om de bek likken maar verder niets. Hij is haar grote voorbeeld in het bos. Ze volgt hem overal en doet alles wat hij doet. Omdat Annak nogal zijn eigen gang gaat, is dat niet altijd even handig en lijn ik hem soms toch aan voordat hij de rit aanneemt met Julie in zijn kielzog.

En ik? Ik kom op de derde plaats of soms op de tweede en heel af en toe op de eerste, vooral als ik wat te eten heb uit te delen. Ik kan inmiddels rustig gaan douchen en boodschappen doen want echt missen doet ze me niet zolang ze zich maar vrij kan bewegen en Annak en/of Rover in de buurt zijn. Het is toch fijn een pup in huis samen met volwassen honden. Ze houden elkaar ook goed bezig. Ik speel wel met haar en we trainen ook al een heel klein beetje maar dat is maar een paar minuutjes op een dag. Ze slaapt nog altijd veel en is toch nog snel afgeleid. Hoewel ik met Rover op deze leeftijd al veel aan het trainen was, ga ik dat met Julie niet doen. Ze is enorm gevoelig en te veel druk zal zeker in haar nadeel werken. Rover kan veel meer hebben.

Het leven met Julie is een feest.

Julie's menu

2010-07-13T09:17:00.000+02:00

Leeftijd: 10 weken
Gewicht: 9,5 kilo
Voeding: 5,6 kilo = 8,4% van haar lichaamsgewicht

maandag
360 gram kippenvleugels
185 gram orgaan (lever, nier, hart) van rund
185 gram lamspens
80 gram groente

dinsdag
360 gram konijnkarkas
350 gram spiervlees (geit, rund of kip)
80 gram groente + 1 ei

woensdag
360 gram zalmstreng
185 gram orgaan (lever, nier, hart) van rund
185 gram lamspens
80 gram groente

donderdag
360 gram haaskarkas
350 gram spiervlees (geit, rund of kip)
80 gram groente + kwark

vrijdag
360 gram eendennek
185 gram orgaan (lever, nier, hart) van rund
185 gram lamspens
80 gram groente

zaterdag
360 gram kipkarkas
350 gram spiervlees (geit, rund of kip)
80 gram groente + 1 ei

zondag
360 gram zalmstreng
350 gram spiervlees (geit, rund of kip)
80 gram groente + (blikje) sardien of makreel

De eerste week

2010-07-12T08:09:00.000+02:00

Hoera! Vandaag is Julie een week bij ons. Een samenvatting.

Julie is een hondje wat veel op zichzelf is. Ze kan heel goed alleen spelen, iets wat hier in huis echt erg goed van pas komt. Natuurlijk knaagt ze op alles wat los hangt, ergens ligt of anderszins lekker is om je tanden in te zetten en zo hoort dat bij een pup. Ze knaagt ook graag aan de puppyren of het metalen onderstel van mijn stoelen - wat ik me dan niet voor kan stellen dat dat lekker is - of zoals nu aan de punt van mijn ochtendjas. Soms laat ik haar haar gang gaan en soms geef ik haar een alternatief. O ja, met handdoeken slepen door het huis is ook heel leuk! Gisteren toch maar even gestofzuigd en ook de stofzuiger is natuurlijk heel interessant: het is een soort van prooi en dus moet het aangevallen worden. En dan ineens is ze zoek. Dan loop ik de tuin in en vindt haar rustig spelend met een gevonden balletje. Helemaal alleen en zich uitstekend vermakend.

Na een week wil Annak nog altijd niets van haar weten. Ze doet erg haar best en komt keer op keer met een charmeoffensief maar ze wordt alleen maar afgesnauwd. Ik vind dat heel zielig voor haar maar zoals gisteravond een vriendin tegen me zei: "Ze is niet zielig, zielig is een menselijke emotie dat heb jij mij zelf geleerd". En ze heeft gelijk maar ... ik ben een mens en dus is niets menselijks mij vreemd en ik vind het zielig.

Rover laat zich regelmatig verleiden tot spel of zoekt haar zelfs op om te spelen: hij gooit zich dan op zijn rug waar zij dankbaar gebruik van maakt. Ze voelt zich dan heel wat, mijn prinsesje, en presteert het zelfs om een soort van rijbewegingen te maken. Het is nog wat halfbakken maar de intentie is duidelijk. Rover trekt zich daar niets van aan en corrigeert haar ook goed als het nodig is. Dit gebeurt vooral bij het bijten in en trekken aan zijn oren; een gevoelig punt bij Rover. Julie reageert onmiddellijk door te stoppen en haar houding te verlagen; dit doet ze goed.

Deze week gaat in het teken staan van leren in de puppyren te blijven. Tot nu toe was dat een drama. Ik ben er mee gestopt omdat ze alleen maar moord en brand gilt. Ze krijgt wel haar eten daar en dan doe ik het deurtje dicht maar zodra ze klaar is, begint ze direct luidkeels te blaffen en te janken. Zo hard, dat je er een gehoorbeschadiging aan over kunt houden. Bovendien wil ik de goede relatie met mijn buren niet onder druk zetten; er wordt hier namelijk nogal geklaagd over geluidsoverlast van honden en ik wil voorkomen dat ze dan naar mij gaan wijzen. Dus... negeren is geen optie. Dat is niet goed voor mij - ik raak er nogal geirriteerd van - en niet goed voor mijn relatie met de buren. Kortom, we gaan het anders aanpakken. Gisteravond tijdens de finale van het WK is ze twee keer uit zichzelf in haar puppyren gaan liggen en daarvoor heb ik haar beloond. Alleen valt het kwartje nog niet. Komt goed!

Puppyklas enzo

2010-07-10T21:56:00.004+02:00

Vanmorgen werden wij geacht om 9 uur op het veld te staan van hondenschool Aikos. Véronique, de instructrice, doet het erg leuk. Ze legt duidelijk uit, is enorm relaxt en laat mensen ook gewoon hun gang gaan. In eerste instantie vond ik 55 minuten wel erg lang maar dat bleek in de praktijk enorm mee te vallen. We hebben aandachtsoefeningetjes gedaan en 'zit' en 'af''. Nou met een voertje erbij lukt dat altijd wel. Julie heeft heel goed oogcontact met mij; ze kijkt mij letterlijk in de ogen (zie ook op de foto) en dat viel Véronique positief op. Ik verlaag mij dan ook letterlijk tot haar niveau en heb dus de halve les zitten en soms liggend doorgebracht om maar zoveel mogelijk contact te kunnen maken. Er was o.a. nog een Sheltie en een Amerikaanse Staffordshire Terrier-pup. Dan nog een paar oudere honden: een Beagle, Labrador en Duitse Herder. Julie kon met allemaal prima overweg. Ze was wel wat voorzichtig met de herder maar die was erg zacht voor haar. Toch is zo'n hond van een jaar wel heel groot voor Julie. Ik vond dat ze prima reageeerde. Je merkt duidelijk dat nu de zgn. angstfase ingetreden is en dat ze niet meer helemaal onbevangen alles tegemoet treedt. Heel slim doet ze dat. We bleven nog wat napraten en daarna naar huis. Het begon erg warm te worden dus de rest van de dag hebben we thuis doorgebracht. Het was eigenlijk ook te warm voor buiten maar 's middags heb ik de tuinslang gepakt en een lekker waterpoeltje gemaakt. Dat vond ze heerlijk en dan met natte poten en natte kop heerlijk liggen graven en dan weer naar binnen stappen natuurlijk. Geen punt verder. Zodra ze opgedroogd is, kam je het zand er gewoon uit en stofzuigen komt later wel weer.

Vandaag geen boswandeling want hiervoor was het echt te warm. Ondanks het weer is ze haast niet moe te krijgen; ze gaat maar door. Haar rustigste moment is de ochtend. Dan slaapt ze toch nog heel veel maar zo rond een uurtje of 11-12 wordt ze wakker en gaat dan lekker haar eigen gangetje; ze kan zich uitstekend zelf vermaken en dat vind ik echt een pluspunt.

Toen het 's avonds wat ging regenen, ging zij naar buiten. Geen enkele reactie op donder en bliksem wat ze toch ziet en moet voelen maar het deert haar niets. Ze ging lekker liggen graven in de regen. Een heerlijke meid is het!

De dierenarts

2010-07-09T23:03:00.004+02:00

Drukke dag vandaag!

Na een heerlijke nacht - doorgeslapen tot zes uur - werd het tijd voor een nieuwe dag. Eerst wegen. Julie is 300 gram aangekomen. Een beetje weinig vind ik maar ik maak mij geen zorgen. Omdat ze natuurlijk vanaf de eerste dag hier geen gemalen voer heeft gehad maar grotere stukken vlees en botten, verteert dat toch weer anders. Bovendien wordt het een grote hond dus een regelmatige, rustige groei is beter voor het skelet.

Lekker vroeg de dagelijkse boswandeling gaan maken omdat het erg warm was vandaag. Julie loopt goed mee en zoekt mij constant op voor oogcontact. Er gebeurde iets heel bijzonders. Annak loopt altijd wat achter omdat hij minder snel is. Plotseling loopt Julie richting Annak, likt hem om de bek en loopt met hem mee. Ik dacht aan een soort van 'ophalen' om erbij te blijven maar dat leek mij te toevallig. Aan het einde van de wandeling deed zij het weer. Eerst bij Rover en daarna ging ze Annak halen. Echt heel bijzonder! Heb natuurlijk - freak als ik ben - het boek van Coppinger erbij gepakt (Dogs) en nogmaals het hoofdstuk gelezen over de kuddebewakers. Het zijn toch duidelijk geen herders en daarom past dit niet bij de Pyr. Toch lijkt het gedrag van Julie vandaag heel erg op herderen. Mooi om te zien.

Aan het einde van de middag zijn we naar de dierenarts geweest om kennis te maken. Anne vindt Julie een leuke, mooie pup maar wel iets te schraal; volgens haar zou ze iets meer puppyvet mogen hebben. Ik heb besloten voorlopig dezelfde hoeveelheid voer per dag aan te houden. Momenteel krijgt ze 8% van haar lichaamsgewicht dus 700 gram per dag. Maandag zal ik het menu van afgelopen week publiceren omdat ze dan een week bij mij eet en we dan de balans op kunnen maken. We kregen een gratis puppypakketje mee van de dierenarts wat ik natuurlijk ga doneren.

Onze wolf in schaapskleren

2010-07-08T19:26:00.006+02:00

Of beter gezegd: prinsesje met kogelvrijvest onder haar jurkje.

Want een prinsesje is ze. Dat vindt ze zelf tenminste. Zij moet als eerste aandacht, als eerste eten en vindt het ook al nodig om te grommen als ik in de buurt van haar eten kom. Slapen in de puppyren? Ech nie. Lekker ernaast gaan liggen. Te weinig speeltjes? Nee hoor, de slippers van de baas zijn het allerleukste en allerlekkerste. Aandacht vragen? Je gaat gewoon heel hard blaffen, desnoods janken. Lekker makkelijk "ik hoor toch niks". Ze kan al tegen het aanrecht staan, hangt over de rand van de puppyren, klimt bijna op de bank (kwestie van dagen) en pakt zelf wel haar beloning als je niet oppast. Dus ja, een prinsesje wat je met handschoenen aan moet pakken!

Maar verder is ze best lief hoor: ze doet voor 98% haar plas buiten en heeft vannacht heerlijk geslapen tot half vijf. Toen eruit voor een plas en daarna nog tot half zeven doorgeslapen. Heerlijk gespeeld met Rover die altijd haar speeltjes afpakt maar dan hangt ze gewoon in zijn staart om die dan vervolgens dood te schudden. Het deert hem niet. Ofschoon hij haar vandaag wel flink corrigeerde omdat ze te hard in zijn oren beet. Dat doet hij goed en zij reageerde ook goed; was wel onder de indruk.

Ook vandaag weer een boswandeling ondanks het warme weer maar ja, toch wel lekker. Aangezien de puppyren op een plek stond die te warm werd heb ik hem verplaatst naar de minst warme plek in de woonkamer. Misschien dat ze er nu makkelijker in gaat. De komende dagen belooft het weer zo warm te worden. Jammer want ik wilde wel wat gaan ondernemen. In ieder geval komt morgen de meneer van het energiebedrijf de watermeter vervangen en gaan we voor het eerst naar de dierenarts. Spannend allemaal!

Dag 3: weer een doorbraak

2010-07-07T16:18:00.008+02:00

Afgelopen nacht verliep een stuk beter. Ik had besloten op de bank in de woonkamer te gaan slapen en Julie naast me in de puppyren maar zo dat ik haar toch nog aan kon raken. Ze piepte heel kort en berustte toen in haar lot en viel in slaap. We hebben zo'n zeven uur geslapen. Voor mij niet heel erg prettig want de bank ligt gewoon niet goed.

Uitdaging voor vandaag was: Julie in de puppyren te laten slapen. En jawel, het is gelukt! Weliswaar maar kort, half uurtje ofzo, maar toch. Een doorbraak mag ik wel zeggen.

Vanmorgen voor de tweede keer een boswandeling gemaakt met z'n allen en ook dat gaat erg goed. Julie aan de lange - 5 meter - lijn die gewoon over de grond sleept en steeds krijgt ze lekkers als ze contact met mij maakt. Dat heeft ze natuurlijk snel door.

Vandaag heeft voor het eerst Rover zich aangeboden voor spel. Ze vindt dat allemaal nog wel spannend maar is zeker niet bang: ze benadert hem met een hoge houding en Rover vindt het allemaal best. Annak moet niets van haar hebben. Als ze te dicht in de buurt komt gromt hij, laat zijn tanden zien en valt zelfs uit indien nodig. Ze negeert hem nu en dat was helemaal zijn bedoeling. Misschien dat het nog beter wordt als ze ouder wordt maar zo niet, dan is het ook prima.

Ze heeft net een nieuw speeltje ontdekt: de bal. Deze vond Rover in de tuin en Julie is er nu mee vandoor. Geweldig om te zien hoe ze dit nieuwe object benadert: ze nodigt uit om te spelen, hapt ernaar, blaft ertegen en pakt het dan op en loopt ermee weg. Rover mag het gerust weer afpakken en Julie mag het ook gewoon weer van Rover afpakken. Kortom, een heerlijk spel!

O ja en nog kennisgemaakt met de stofzuiger dus het was weer een drukke dag. Wie weet wat ie verder nog in petto heeft.

Tot nu toe heb ik nog geen enkel nadeel ontdekt aan het feit dat ze doof is. Eigenlijk alleen maar voordelen: ze slaapt langer en schrikt nergens van. Ook alle blijdschap van gisteravond vanwege het bereiken van de WK-finale door Nederland is aan haar voorbijgegaan. Verder doe ik ook nog niets aan gehoorzaamheid; eerst maar eens leren hoe de regels in huis gelden. Stap voor stap.

De eerste nacht

2010-07-06T07:09:00.004+02:00

heb ik niet zo best geslapen; Julie wel.

Eerst heb ik de 'cold turkey' manier geprobeerd: in de puppyren in de woonkamer en ik gewoon in mijn slaapkamer. Dat was geen succes, ze schreeuwde moord en brand.

Toen heb ik een kleine puppyren gemaakt in de slaapkamer naast mijn bed maar ook dat wilde mevrouw niet. Uiteindelijk is ze naast de ren in de slaap gevallen en heeft lekker de hele nacht doorgeslapen, dat wil zeggen van 1 tot 6 uur. Helaas was ik wakker bij elke beweging die ze maakte en uiteindelijk nog te laat om haar buiten te laten plassen (iemand een idee hoe ik een plasvlek uit een sisal-vloerbedekking haal?).

Dus toen maar opgestaan en begonnen aan het ochtendritueel. Julie werd kort begroet door Rover en Annak die vervolgens overgingen tot de orde van de dag. Ze heeft lekker geknaaagd op een haaskarkas en nog wat stukjes geitenvlees. Ze is een geboren barfer! Ondertussen kon ik rustig mijn koffie drinken en ligt Julie inmiddels weer te slapen. Ik ben nog altijd moe...

Ze is er!

2010-07-05T20:22:00.024+02:00

Vandaag was dan eindelijk de dag dat ik mijn Julie mocht gaan halen om de rest van haar leven bij mij te blijven.

Vivian was mee om te assisteren en dat was natuurlijk geweldig omdat je dan ook gelijk alle ervaringen kunt delen.

Karin had een mooi puppymapje gemaakt met allerlei informatie en toen nog een laatste foto ter afscheid en kon de terugreis beginnen.

Julie heeft heel even gepiept in de auto maar voor de rest onderging zij de reis rustig, soms slapend, soms wakker.

Bij aankomst heb ik haar direct losgelaten in de voortuin en haar haar gang laten gaan. Wat een ontzettend ondernemende pup is het! Voor niets en niemand bang, enorm nieuwsgierig en exploreert alles. Was verbaasd zichzelf in de ruit te zien en kon daar maar geen genoeg van krijgen.

Vervolgens heb ik haar naar de achtertuin gedirigeerd (was niet nodig, ze liep gewoon achter mij aan) en haar die laten ontdekken. Ook hier werden alle plekjes zorgvuldig onderzocht.

Toen werd het tijd om Annak erbij te halen. De ontmoeting was rustig en voorzichtig, helemaal zoals ik verwacht had.

Rover vond ze wel wat druk en ontweek ze heel even maar wilde wel voorzichtig snuffelen. Daarna negeerde ze beide honden - en zij haar - en ging verder met het ontdekken van de tuin.

Toen was het tijd voor eten: ze heeft wat stukjes kipfilet gegeten met een rauw eitje en een heuse eendennek. Eerst wist ze er even geen raad mee maar het werd haar al snel duidelijk hoe ze die moest eten.

Daarna even uitbuiken en genieten van het uitzicht in de tuin om vervolgens als een blok in slaap te vallen. Rover heeft haar knuffel al geconfisceerd.

Julie is enorm ondernemend, niet bang maar wel voorzichtig, kan zichzelf goed vermaken maar komt ook graag bij je. Kortom, een heerlijke pup!

Nog 5 nachtjes slapen.....

2010-06-30T19:09:00.003+02:00

Pfffff wat duurt dat lang zeg. De tijd is in mijn leven nog nooit zo langzaam gegaan als de afgelopen weken.

Afgelopen vrijdag hebben we met vijf man een fotoshoot gedaan met de pupjes. Het was bloed, zweet en tranen werken maar het is ons gelukt. Binnenkort ga ik de foto's hier ook plaatsen maar alles op zijn tijd.

Thuis zijn we klaar voor de komst van Julie; de puppyren is al ingewijd door Rover die er graag in slaapt dus ik hoop dat Julie zijn voorbeeld gaat volgen. Voor Annak zal het wel even wennen zijn zo'n druk beertje over de vloer maar ik hoop dat zij een positieve invloed heeft want soms is het echt een hele oude man die zich af en toe nog laat verleiden tot een spelletje.

Deze week haal ik de laatste BARF-spullen in huis zodat de vriezer bomvol zit. Nog een dagje werken en dan kan ik me echt gaan overgeven aan de vakantie.

Maandag komt Vivian om samen Julie te gaan halen.

Hoe het allemaal begon...

2010-06-22T20:55:00.000+02:00

Vijf jaar geleden kwam ik in contact met Karin Scholten. Zij is fokker van de Pyreneese Berghond en wij kennen elkaar van het rauwvoerforum Barfplaats. Ik ging bij haar een puppytest doen. Dat was mijn eerste kennismaking met dit ras en eigenlijk was ik direct verkocht. Die grote witte hond die het liefst de hele dag bij je op schoot zit met die prachtige, zachte uitstraling. Vanaf dat moment ging ik vaker langs. Nam mijn eigen jongens mee die zich ook uitstekend vermaakten met de dames. Dit jaar waren de omstandigheden zodanig dat ik ook daadwerkelijk in aanmerking kon komen voor een pup. En zo geschiedde.