Een hond, elke hond, is een opportunist. Dat wil zeggen dat hij alleen dat doet, wat hem iets oplevert. Ik weet dat dit voor veel mensen een klap in het gezicht is. Maar het is waar. Persoonlijk geloof ik ook niet in de zogenaamde 'will-to-please' zoals vaak wordt beweerd. Vooral retriever-rassen zouden over dit uitzonderlijke gen beschikken. Ik hou het maar op de 'will-to-please-himself' ook wel 'will-to-eat' genoemd.
Julie vormt hierop geen uitzondering. Ik ben leuk. Dat staat als een paal boven water. Waarom? Omdat ik lekkers bij me heb, aandacht geef en altijd bereid ben een knuffel uit te delen. Maar andere mensen zijn ook leuk. Immers, als pup krijg je van iedereen aandacht. Iedereen vind je schattig, koddig, lief, aaibaar, een ijsbeertje, Knut en noem maar op. Dus je leert als pup erg snel dat andere mensen ook leuk zijn. Zij geven graag aandacht, zijn meestal bereid een knuffel uit te delen en als je echt geluk hebt, krijg je ook nog lekkers van ze. Dus waarom zou je bij je baas blijven als je de beloning ook elders kunt krijgen en op de koop toe ook nog bij je baasje. Je bent wel een hele domme hond als je daar geen gebruik van maakt. En het is heus niet dat Julie zo slim is of - zoals ik nogal eens hoor - "Ja, de Pyr is erg uitgekookt". Julie is een hond en dus eet ze van zoveel mogelijk walletjes.
Moraal van dit verhaal: Julie let op mij. Goed. Bij vlagen heel goed zelfs. Behalve..... nou vul zelf maar in.
0 reacties:
Een reactie plaatsen