De eerste week

Hoera! Vandaag is Julie een week bij ons. Een samenvatting.

Julie is een hondje wat veel op zichzelf is. Ze kan heel goed alleen spelen, iets wat hier in huis echt erg goed van pas komt. Natuurlijk knaagt ze op alles wat los hangt, ergens ligt of anderszins lekker is om je tanden in te zetten en zo hoort dat bij een pup. Ze knaagt ook graag aan de puppyren of het metalen onderstel van mijn stoelen - wat ik me dan niet voor kan stellen dat dat lekker is - of zoals nu aan de punt van mijn ochtendjas. Soms laat ik haar haar gang gaan en soms geef ik haar een alternatief. O ja, met handdoeken slepen door het huis is ook heel leuk! Gisteren toch maar even gestofzuigd en ook de stofzuiger is natuurlijk heel interessant: het is een soort van prooi en dus moet het aangevallen worden. En dan ineens is ze zoek. Dan loop ik de tuin in en vindt haar rustig spelend met een gevonden balletje. Helemaal alleen en zich uitstekend vermakend.

Na een week wil Annak nog altijd niets van haar weten. Ze doet erg haar best en komt keer op keer met een charmeoffensief maar ze wordt alleen maar afgesnauwd. Ik vind dat heel zielig voor haar maar zoals gisteravond een vriendin tegen me zei: "Ze is niet zielig, zielig is een menselijke emotie dat heb jij mij zelf geleerd". En ze heeft gelijk maar ... ik ben een mens en dus is niets menselijks mij vreemd en ik vind het zielig.

Rover laat zich regelmatig verleiden tot spel of zoekt haar zelfs op om te spelen: hij gooit zich dan op zijn rug waar zij dankbaar gebruik van maakt. Ze voelt zich dan heel wat, mijn prinsesje, en presteert het zelfs om een soort van rijbewegingen te maken. Het is nog wat halfbakken maar de intentie is duidelijk. Rover trekt zich daar niets van aan en corrigeert haar ook goed als het nodig is. Dit gebeurt vooral bij het bijten in en trekken aan zijn oren; een gevoelig punt bij Rover. Julie reageert onmiddellijk door te stoppen en haar houding te verlagen; dit doet ze goed.

Deze week gaat in het teken staan van leren in de puppyren te blijven. Tot nu toe was dat een drama. Ik ben er mee gestopt omdat ze alleen maar moord en brand gilt. Ze krijgt wel haar eten daar en dan doe ik het deurtje dicht maar zodra ze klaar is, begint ze direct luidkeels te blaffen en te janken. Zo hard, dat je er een gehoorbeschadiging aan over kunt houden. Bovendien wil ik de goede relatie met mijn buren niet onder druk zetten; er wordt hier namelijk nogal geklaagd over geluidsoverlast van honden en ik wil voorkomen dat ze dan naar mij gaan wijzen. Dus... negeren is geen optie. Dat is niet goed voor mij - ik raak er nogal geirriteerd van - en niet goed voor mijn relatie met de buren. Kortom, we gaan het anders aanpakken. Gisteravond tijdens de finale van het WK is ze twee keer uit zichzelf in haar puppyren gaan liggen en daarvoor heb ik haar beloond. Alleen valt het kwartje nog niet. Komt goed!