De training, deel 2

Een hond, elke hond, is een opportunist. Dat wil zeggen dat hij alleen dat doet, wat hem iets oplevert. Ik weet dat dit voor veel mensen een klap in het gezicht is. Maar het is waar. Persoonlijk geloof ik ook niet in de zogenaamde 'will-to-please' zoals vaak wordt beweerd. Vooral retriever-rassen zouden over dit uitzonderlijke gen beschikken. Ik hou het maar op de 'will-to-please-himself' ook wel 'will-to-eat' genoemd.

Julie vormt hierop geen uitzondering. Ik ben leuk. Dat staat als een paal boven water. Waarom? Omdat ik lekkers bij me heb, aandacht geef en altijd bereid ben een knuffel uit te delen. Maar andere mensen zijn ook leuk. Immers, als pup krijg je van iedereen aandacht. Iedereen vind je schattig, koddig, lief, aaibaar, een ijsbeertje, Knut en noem maar op. Dus je leert als pup erg snel dat andere mensen ook leuk zijn. Zij geven graag aandacht, zijn meestal bereid een knuffel uit te delen en als je echt geluk hebt, krijg je ook nog lekkers van ze. Dus waarom zou je bij je baas blijven als je de beloning ook elders kunt krijgen en op de koop toe ook nog bij je baasje. Je bent wel een hele domme hond als je daar geen gebruik van maakt. En het is heus niet dat Julie zo slim is of - zoals ik nogal eens hoor - "Ja, de Pyr is erg uitgekookt". Julie is een hond en dus eet ze van zoveel mogelijk walletjes.

Moraal van dit verhaal: Julie let op mij. Goed. Bij vlagen heel goed zelfs. Behalve..... nou vul zelf maar in.

Wij zijn twee vrienden.... jij en ik

De training, deel 1

Dit is Julie nu. Julie is een geweldige hond en dat zeg ik niet met een roze bril op en ook niet omdat het mijn hond is maar ik zeg dat omdat het zo is. Ik heb al best veel pupjes ontmoet in mijn leven maar je kunt je geen lekkerder hond wensen dan deze. Behalve als je houdt van een net opgeruimd huis en allergisch bent voor vieze modderpoten. Dan is Julie een ramp. Maar voor mij is ze perfect. 

Ze kent inmiddels zeven handgebaren en luistert erg goed. Even op een rijtje:

1. Oké-teken (met duim en wijsvinger een O maken) = goed zo, braaf
2. Wijsvinger opsteken = let op
3. Armen gespreid = hier komen
4. Handbeweging omhoog = zitten
5. Handbeweging omlaag = liggen
6. Hand opsteken/stopteken = blijf
7. Hand op zijkant bovenbeen = volgen

Voorwaarde voor dit alles is dat zij oogcontact maakt. En dat doet ze. Vaak. Ik heb haar geleerd dat het oké-teken betekent dat ze een voertje krijgt. Voor wie bekend is met hondentraining is dit vergelijkbaar met clickertraining: de hond wordt geconditioneerd op een aanvankelijk neutrale prikkel die een waarde gaat krijgen, namelijk het ontvangen van een beloning. Deze training is ontwikkeld door Karen Pryor voor het trainen van dolfijnen en wordt over de hele wereld toegepast.

Zes weken geleden zijn we begonnen met het aanleren van het handgebaar, dus het gebaar maken waarna direct een voertje volgt. Het duurde even voordat ze dat door had. Snel daarna zijn we begonnen met het belonen van aandacht. Het maakt dan dus niet uit wat ze op dat moment doet: zitten, liggen, lopen, staan. Als ze maar aandacht heeft. Aandacht betekent oogcontact, letterlijk. Het is mooi hiermee vroeg te beginnen omdat hele jonge honden makkelijk oogcontact maken; oudere honden vinden dit moeilijker. Toen Julie begreep waarvoor zij een beloning kreeg, ben ik gedrag gaan vragen voor de beloning. Ik ben begonnen met zitten. Dit is een makkelijk commando omdat een hond vaak uit zichzelf vaak gaat zitten. Ik heb gewacht tot ze ging zitten, heb het gebaar voor zitten (nummer 4) gegeven, gevolgd door handgebaar 1 waarna dus altijd een voertje volgt. En geloof me, dit werkt razendsnel.

Tot zover deel 1 van de training van Julie. Binnenkort deel 2.

Julie 14 weken - een lekker ding!

Gisteren was Julie exact 14 weken oud dus ik vond het weer tijd voor nieuwe foto's. Toen ze 9 weken was zag ze eruit als een ijsbeertje en nu lijkt ze meer op een schaap met die plukken op haar koppie ... Best lastig overigens zo in je eentje met een pup maar het is gelukt. Ik heb een wit laken over de tuinbank gelegd en haar laten liggen. Dat ging uitstekend; ze bleef keurig liggen tot ze een voertje kreeg. Knappe meid!

Afgelopen week ben ik weer aan het werk gegaan. Dat zal toch moeten omdat we graag allemaal willen blijven eten. Julie moet dan 4,5 uur alleen zijn van maandag tot en met donderdag. Rover en Annak zijn er dan natuurlijk ook bij maar zonder mij. Dat loopt nog niet helemaal gesmeerd. Volgens de buren begint ze na 2,5 uur te piepen en te blaffen. Daarna is ze een tijdje stil en dan begint ze weer. Tot nu toe lag ze te slapen als ik thuis kwam dus helemaal overstuur lijkt ze niet te zijn. De honden zijn altijd buiten als ik weg ben maar kunnen uiteraard schuilen tegen regen en zon. Julie vindt het buiten heerlijk; ze is de hele dag buiten als ze de kans krijgt. Ook regen deert haar niet want ze gaat vrolijk liggen graven in de stromende regen. Haar favoriete plekje is dan ook de zelf gegraven kuil onder de conifeer. Ik moet dus nu een plan bedenken hoe dit volgende week op te lossen want ondanks het zorgvuldige opbouwen is tot nu toe 2,5 uur het maximum voor haar. Geen punt, daar komen we ook wel weer uit!

Julie en Norah

Gisteren waren we bij Norah. Norah is een dove Dalamtische hond en toen ik hoorde dat Norah zo goed luistert (lees: kijkt) besloot ik naar Houten af te reizen. Wij werden hartelijk ontvangen door Hetty en haar man en Norah en Julie konden het direct goed met elkaar vinden.

Julie was zo vrij dat zo onmiddellijk een duik in de vijver nam, nadat ze binnen een plas had gedaan. Jawel, ze heeft haar visitekaartje afgegeven hoor!

Daarna zijn we gaan wandelen. Norah loopt los. Overal en altijd. Zelf vind ik dat toch nog een beetje eng omdat je dan geen enkele controle over het gedrag hebt. En omdat Julie nog veel moet leren, ofschoon ze erg veel naar mij kijkt en goed oplet, houd ik er nog een lange lijn aan die gewoon over de grond sleept. Ik houd deze niet vast behalve op punten waar ik het nodig vind zoals het fietspad waar we parallel aan liepen. Aangekomen op het veld heb ik Julie los gedaan en dat ging uitstekend. Ze kijkt veel, komt regelmatig een voertje halen en ik was onder de indruk van de manier waarop Hetty met Norah omgaat: duidelijk, resoluut maar zonder druk. En Norah is natuurlijk stout zoals elke hond: ze luistert soms ook niet bijvoorbeeld als ze een stok heeft waarvan Hetty vindt dat ze die los moet laten.

Ofschoon ik natuurlijk toch best wel goed bezig ben - ik weet immers wel iets van honden opvoeden en trainen - heb ik toch een paar goeie tips gekregen. Verder hebben Norah en Julie heerlijk gespeeld.

We waren de straat nog niet uit of Julie was in dromenland; het was een inspirerende middag en we hebben ervan genoten. Dank je Hetty!

Wat een week!

Nou we hebben een drukke week achter de rug.

Dinsdag kwamen Sander, Ilona en Juul op bezoek. Goed voor zowel Juul van nog geen jaar als voor Julie natuurlijk. Julie was heel lief en heeft heel zachtjes gedaan, geen tandjes alleen maar likken:

Op donderdag zijn we naar Vivian en Lara in Moordrecht geweest. Nou dat was ook dikke pret natuurlijk. Lara is een Spaans meisje van 9 weken en dat was een groot feest! Julie heeft de sloot ontdekt en zwom gelijk alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ik vond het toch niet zo'n goed plan want als ze de sloot over zou zwemmen, kon ik er zelf waarschijnlijk in. Jammer voor Julie dat ze dus vanaf dat moment aan de lange lijn moest. Maakte niet uit: ze hebben gespeeld tot ze er - letterlijk - bij neervielen.

Daarna nog op bezoek geweest bij Fred, Renée, Sam (Berner Sennenhond x Rottweiler) en Izzy (blonde Flatcoated Retriever). Sam is een geweldige hond, heel rustig en voorzichtig naar Julie, Izzy was erg druk en wat opdringerig en Julie was ontzettend moe van het spelen dus viel eigenlijk als een blok in slaap onder de tafel.

Vrijdag was het weer tijd voor de dierenarts. We zijn bij Tannetje Koning geweest. Omdat ik zo minimaal mogelijk wil vaccineren, heb ik haar laten titeren. Dat houdt in dat er gekeken wordt naar de antilichamen die (nog) aanwezig zijn in het bloed zodat je weet of en wat je nog moet laten inenten. De vaccinaties waren goed aangeslagen dus we gaan over vier weken alleen voor de Ziekte van Weil (leptospirose) en over een jaar de complete cocktail. Dan is Julie beschermd voor de rest van haar leven.

Zaterdag was het ook wel weer spannend. Eerst 's morgens puppyles (de laatste want ik vind het mooi geweest). Julie en ik waren net in de tuin aan het werk toen spontaan Adri langs kwam met een cadeautje voor de pup: een heuse aqua coolkeeper om lekker koel te blijven in de warmte. 's Avonds kwamen Ruud, Peter en Nico barbecuen en klaverjassen. Julie was haar rustige zelf. De barbecue werd even besnuffeld maar niet interessant bevonden en ze heeft zich kostelijk vermaakt met het verscheuren van het cadeaupapier waar mijn cadeautje in zat.

En toen was de week alweer om. Julie is nu 12 weken en het gaat nog steeds goed. Ze wordt wat terughoudender naar nieuwe prikkels en dat is geheel volgens de natuur. In het bos let ze goed op en weet precies wanneer ze lekkers krijgt. Ze weegt nu 12,3 kilo en krijgt 850 gram per dag te eten. Ze zit goed in haar velletje maar heeft geen grammetje te veel vet. Ik vind haar mooi en houd haar ook lekker zo.

Nieuw menu (niet voor gevoelige magen!)

Vanmorgen weer een weegmomentje en daarbij de aanpassing - indien nodig - van het menu.

Leeftijd: 11 weken
Gewicht: 10,9 kilo = 1,4 kilo groei in een week
Voeding: 850 gram p/dag = 5,95 kilo p/week = 7,8% van haar lichaamsgewicht
Verhoudingen: 45% vleesbot (is 50% bot, 50% vlees), 25% spiervlees, 10% orgaan (hart, lever, nier), 10% pens, 10% groentenmix

Gisteren is de zalmstreng in het menu vervangen door zalmkop. Ik wist niet zeker of ze het al aankon maar ze heeft hem keurig, rustig opgegeten en niets laten liggen. Zoals een ware carnivoor dus!